Je kent het wel. Een overleg eindigt met instemmend geknik. Iedereen is het eens over de urgentie van het probleem. En vervolgens gebeurt er... niets.
De diffusie van verantwoordelijkheid
Dit fenomeen noemen we de diffusie van verantwoordelijkheid. Hoe meer mensen betrokken zijn bij een probleem, hoe kleiner de kans dat één individu daadwerkelijk actie onderneemt. Iedereen denkt: "We zijn het erover eens, dus iemand zal het wel oppakken."
En meer overleg gaat dit niet oplossen. Integendeel, het toevoegen van extra afstemmingsmomenten en stuurgroepen vergroot vaak de onduidelijkheid over wie er nu écht aan zet is.
Eigenaarschap vs. Verantwoordelijkheid
Eigenaarschap is niet hetzelfde als verantwoordelijkheid hebben op papier. Het is het diepe gevoel dat iets echt van jou is en dat jij degene bent die het over de eindstreep gaat trekken.
Kijk maar eens naar de actielijst van je laatste MT overleg en tel hoeveel acties er bij een specifieke naam staan. Vaak staat er 'het team', 'de afdeling' of 'beleid & uitvoering samen'. Dat is een garantie voor stilstand. Acties horen bij één naam. Die persoon mag de hulp inroepen van anderen, maar is de eigenaar van de voortgang.
Een strak ritme van uitvoering
Publieke wendkracht vraagt om een strak ritme van besluitvorming. Het vereist een leiderschapskompas waarin we elkaar aanspreken op afspraken, en de moed hebben om scherpe keuzes te maken.
We zien goede voorbeelden waar structureel overleg tussen beleid en uitvoering (zoals een omgevingskamer) leidt tot minder beleidsdocumenten en meer integraal, uitvoeringsgericht beleid. Alleen door dit ritme vast te houden, vertaal je goede intenties naar daadwerkelijke uitvoering.